Alma Feliz

Het zijn weer een bewogen paar maanden geweest. Op 1 januari kreeg Soof een nestje van 11 Golden Retriever pups. Van te voren had ik gezegd dat ik niet van plan was om een pup aan te houden ‘tenzij er echt iets heel bijzonders bij zat’. Alsof er door iemand gedacht werd: ‘oké, dan doen we er toch even iets bijzonders bij’ kwam Prutsje als eerste ter wereld. Ze woog 130 gram. Pap en mam schrokken gelijk toen ze haar zagen, want wat was ze klein. Ik had het niet zo in de gaten, tot dat de rest van de pups geboren werden. Ja, ze is inderdaad wel erg klein. Wat gaan we hier mee doen? De volgende dag had ik haar in mijn handen en voelde dat ik haar wilde gaan helpen. Om haar aan haar lot over te laten en de natuur haar gang te laten gaan, dat zit niet in mij. Ik weet nog dat ik dacht, ik ga eerst een flesje proberen, kijken of ze dit wil drinken en vanuit daar kijken we verder. De allereerste keer dat ik het flesje bij haar hield ging ze er meteen vol voor. Iets in mij zei dat we er samen voor moesten gaan. Dit ‘enthousiasme’ werd niet gelijk gedeeld door iedereen en er werd van verschillende kanten gezegd dat we haar misschien maar beter moesten laten gaan. Toch wilde ik er voor vechten want ik zag en voelde dat zij dit ook deed. Omdat ik er voor wilde gaan gingen pap en mam uiteindelijk erin mee. Het werd een tijd van om de beurt ’s nachts de wekker zetten om de fles te geven en ook bij Soof te kijken want zij zat weer tegen een borstontsteking aan. Elke keer aanleggen, veel melk maken, gebroken nachten en heel even leek het alsof Prutsje er niet doorheen ging komen. Ze zat verstopt en kwam een dag of 8 niet aan, terwijl pups elke dag moeten groeien. Ik heb haar een paar keer zien liggen dat ik even ging checken om te kijken of ze nog wel ademde, maar na 9 dagen van stagnatie leek ze ineens weer te gaan groeien. Voor de grap noemde wij haar Lucky, want we zeiden nog tegen elkaar, de mensen die haar gaan krijgen zullen haar wel Lucky gaan noemen omdat ze zoveel geluk heeft gehad dat ze er nog is. Naarmate dat ze groeide begon ik er ook steeds meer vertrouwen in te krijgen maar ik bleef wel in mijn achterhoofd houden dat er iets mis kon gaan en dat ze zomaar dood zou kunnen gaan. Dan komt mijn verdedigingsmechanisme naar voren en ga ik een muurtje neerzetten. Ik doe er wel alles voor maar ik laat de liefde niet stromen omdat ik bang ben dat ik verdriet en pijn ga hebben als zij er niet meer zal zijn. Dat ik gehecht raak en mijn liefde geef om het vervolgens allemaal weer kwijt te raken. Mij kwetsbaar opstellen is iets wat ik soms nog moeilijk kan, vooral als ik bang ben te verliezen. Prutsje is niet voor niks in ons leven gekomen. Iedere hond heeft een bepaalde reden waarom hij bij zijn of haar baasjes is, daar ben ik van overtuigd. Met nog geen 10 weken op deze aarde heeft zij mij al een aantal dingen mogen leren. 

• Geef niet op. “You fight for your life, because the fighter never quits. You make the most of the hand you’re dealt, because the quitter never wins.” (Dropkick Murphy’s). 
• Luister naar je gevoel ondanks wat er om je heen wordt gezegd. Doe wat jij denkt wat goed is en niet wat een ander zegt dat goed is want je mag op je eigen gevoel en intuïtie gaan vertrouwen. Stand for what you believe in.
• Het is oke om je kwetsbaar op te stellen zonder dat je weet of iets blijft. In het leven is een ding zeker en dat is dat niks zeker is. Als je alleen je liefde geeft als je ‘zeker weet’ dat iets of iemand blijft dan mis je onderweg zoveel mooie dingen. Stel je kwetsbaar op en mocht iets niet werken of blijven, dan doet dat pijn, maar dat is niet onoverkomelijk. Soms is het beter verliezen dan dat je nooit hebt gehad. Dat is iets waar ik nog aan mag werken maar het is een mooie eye opener en boodschap van zo’n klein pupje.

Prutsje blijft. Ik heb haar Prustje genoemd omdat mijn opa mij vroeger zo noemde, ik was zelf ook klein bij de geboorte. Maar in deze kleine lijfjes zitten grote strijders, want wat hebben we samen gestreden en dat blijven we doen. Het blijft afwachten hoe ze zich verder zal gaan ontwikkelen maar ik heb er vertrouwen in dat dit goed gaat komen. Je ziet nu al dat ze erg gefocust is op mensen, waardoor ik denk dat zij ook een erg goed hondje zal zijn voor het coachen. Ze is heel vrolijk, super speels maar ook een felle donder dus ik zal mijn handen er nog wel vol aan krijgen. Gelukkig heb ik pap en mam waar ze af en toe zal mogen verblijven samen met Lytske zodat ik nog wel lekker er op uit kan gaan. Maar het zal wel weer even wennen zijn om weer een ‘new born’ in huis te hebben. Ook Lytske mag het nog even een plekje gaan geven want voor nu bromt ze wel veel naar Prutsje maar dat zal met de tijd vast goed gaan komen. Keep you posted. 

I dreamed a dream of the bonny
A bonfire, big and high
A fire so big
That the flames light up the sky

I dreamed a dream of the bonny
In a vision in the back of my eye
And when the walls came down
It was the only thing that kept me alive

You can build the bonny
I can tell by the look in your eye
For the people that you loved and lost
That you never got to tell goodbye

Believe and build your bonny
Gonna never know unless you try
One life is a short time
And no one knows where you go when you die

For the people that you loved and lost
That you never got to tell goodbye
Stand tall while the walls fall down
With a smile and a tear in your eye.

Dropkick Murphy’s – The Bonny