Alma Feliz

We zitten inmiddels een kleine week in cursus. Het is ontzettend leerzaam en leuk, maar ook vermoeiend. De eerste twee dagen gingen we tussendoor met z’n allen bijvoorbeeld nog wel naar het strand toe, maar nu merk je dat iedereen zijn eigen tijd nodig begint te hebben. De cursus is erg intensief, je bent met z’n allen bij elkaar van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat want we slapen allemaal in hetzelfde appartement. Om 08.00 uur beginnen we met ademhalingsoefeningen (pranayama) en yoga poses (asanas) op het strand. Het is dan nog wel wat fris, dus ik heb soms een muts op en handschoenen aan, maar het voelt heerlijk om de frisse zeelucht in te ademen terwijl je wakker aan het worden bent. Af en toe hebben we geluk en komt tijdens onze sessie het zonnetje naar voren. Ik ben steeds als eerste al ‘up and running’ zodat ik de dag rustig aan begin. Meestal sta ik rond 07.00 uur op om vast m’n tanden te poetsen, gezicht te wassen en wat thee te zetten voor iedereen. We hebben ook mensen die om 07.55 uur de wekker zetten, het is voor iedereen anders om de dag te beginnen. We ontbijten dus niet eerst maar gaan gelijk naar het strand om daar een sessie van 2 uur te doen. Vervolgens komen we terug om met z’n allen te ontbijten. Na het ontbijt hebben we de theorie les die ook zo’n 2 uur duurt. Daarna hebben we 1.5 tot 2 uur vrije tijd. Deze pakken we nu dus voor onszelf. Ik pak meestal gelijk mijn jas en vertrek richting het strand om wat te lezen, muziek te luisteren of te schrijven. Na de vrije tijd hebben we weer een sessie van 2 uur, de ene keer is het een les in ‘hoe les te geven’, de andere keer proberen we een andere yoga stijl uit. Hierna hebben we diner met z’n allen, elke avond kookt de docente vers, vegetarisch eten voor ons. Na het diner hebben we nog een uur waarin we mediteren en mantra’s zingen samen en dan gaat we meestal allemaal richting bed. 

Zoals ik zei is het erg intensief, niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk. Je begint te merken dat er allerlei emoties los beginnen te komen en er gaan tijdens het mediteren nog veel gedachten door mij heen. Uiteindelijk is je doel om tijdens het mediteren niet toe te geven aan alle gedachten die binnen komen of naar kleuren te kijken die je soms ziet maar om compleet ‘stil en helder’ te zijn. De docente vergeleek het met een kop koffie. Als je koffiedik in je beker hebt en het is geroerd dan is het water troebel. Wordt het water rustiger dan zakt de koffie dik naar beneden en wordt het water helder. Zo moet het ook worden met je gedachten tijdens meditatie. Daarnaast droom ik elke nacht ontzettend veel en vreemd maar ook dit schijnt normaal te zijn in dit proces. Sommigen van ons beginnen wat puistjes te krijgen op bepaalde plekken, wat allemaal onderdeel van je reiniging schijnt te zijn. Bij anderen komen tijdens yoga sessies emoties los en gaan de tranen op de vrije loop. 

De dynamiek in de groep is goed, er zijn fijne stiltes die niet doorbroken hoeven te worden en er worden goede gesprekken gevoerd, dit allemaal op een nuchtere maag. Zo merk je weer dat iedereen met zijn eigen problemen en demonen aan de gang is en sommigen van ons meer op elkaar lijken dan dat we in de eerste instantie dachten. Tijdens het voeren van onze gesprekken helpen we elkaar, geven we elkaar tijd, advies en ook ruimte om zelf na te denken, terwijl de gesprekken ‘gewoon’ spontaan plaats vinden. 

Zo was het ook tijd om mijn verhaal te delen met de groep. Een mooie vervolg stap richting het proces van het ‘helen van mijzelf’. Voor een hele lange tijd heb ik gedacht dat er in mijn buik iets niet goed zat, ik voelde een bult zitten maar ik durfde niet naar een dokter om het te laten onderzoeken omdat ik bang was voor de uitslag. Je kunt jezelf heel lang voor de gek blijven houden, of ‘wachten totdat er iets gaat gebeuren waardoor je geholpen gaat worden’ totdat dit niet gebeurt en je op een punt komt waarin het echt niet langer meer gaat. Dit gebeurde bij mij vorig jaar, ik was zowel geestelijk als lichamelijk helemaal op en merkte dat het tijd was om mijn angst onder ogen te komen. Na de hulp van hele lieve mensen om mij heen die enorm warm en behulpzaam reageerden ben ik mijn proces gestart om mijzelf lichamelijk maar ook geestelijk weer beter te maken. Medisch kan er niet echt gezegd worden dat er iets mis was met mijn buik. De dokter verklaarde het als buikspieren van (voorheen) veel sporten die je voelde. Als je meer naar de holistische (genees)wijze kijkt, dan kan je zeggen dat ik enorm veel opgekropte frustratie en woede in mijn buik had opgeslagen die ik niet heb geuit. Als je jouw emoties niet uit of onder veel stress verkeerd, dan gaat je lichaam blokkeren en kom je in bepaalde velden vast te zitten. In Nederland hebben wij niet voor niks al eeuwenlang uitspraken als: ‘Heb je het op je lever?’, ‘heb je het op je heupen?’, ‘gal spuwen’, ‘ik voel het aan mijn water’, ‘een steen in je maag hebben’. Het laat allemaal het verband tussen je lichaam en geest zien. 

Zelf weet ik nu als geen ander wat stress met je lichaam kan doen. Iets weg proberen te stoppen, doen alsof iets niet gebeurt is of doen alsof iets er niet is, uiteindelijk gaat het aan je vreten en kom je het tegen. Je kunt vervolgens wegrennen en de halve wereld over gaan maar je neemt jezelf altijd mee… COVID heeft er zeker aan meegeholpen dat het tijd was om iets aan mijzelf te gaan doen en veranderingen door te voeren. Ik voel dat deze cursus mij daar ontzettend goed aan doet. Het is niet alleen mijn lichaam wat aan het opknappen is, maar ook mijn geest. Ik merk dat ik sterker begin te worden, mij trots voel dat ik deze cyclus doorbroken heb. Ik hoop dat ik op een zekere dag mensen kan inspireren en helpen om zichzelf te zijn. Ik weet dat ik dat kan, ik weet dat ik sterk kan zijn en er de kwaliteiten voor heb. 

Everyone is fighting their own battles, that is for sure. And maybe, after fighting mine, I can help others fight theirs. Hoe? Dat ga ik ontdekken dus dat wordt een verhaal voor een volgende keer. 

Liefs