Gisteravond hebben we een ander soort meditatie gedaan dan wat we normaal doen. We begonnen met het focussen op een object, in dit geval een kaars. Zodra je meer geconcentreerd bent kan je ook dieper in een meditatie komen. Het idee was om ons open te stellen voor een hoger doel, of in ieder geval, iets waar jij in gelooft. Dit kan (een) god zijn, maar ook liefde, energie of het universum. Het is maar net waar jij je prettig bij voelt.
Op het begin vond ik het moeilijk om mij te focussen. Ik heb vaak last van een zeurende pijn in mijn rechterschouder tijdens de meditatie omdat je moet proberen met je rug zo recht mogelijk te zitten en je handen en voeten in een bepaalde houding te leggen. Na een tijdje merkte ik dat ik dieper in de meditatie begon te komen. Op een gegeven moment zag ik mijzelf in de meditatie houding voor mij. Ik werd steeds kleiner en kleiner en verdween daarna recht in mijn hart. Ik legde mijn handen open op mijn schoot, met de handpalmen naar boven en begon enorm veel energie in mijn handen te voelen. Ik kreeg het gevoel dat ik mijn hand op de rechterkant van mijn buik moest leggen, daar waar de pijn zat. Het werd een beetje warm en nadat ik mijn hand van mijn buik af haalde voelde mijn buik op dat moment losser. Vervolgens probeerde ik met mijn hand naar de linkerkant van mijn buik te gaan en te kruisen, maar het was net alsof iets mijn handen heel zachtjes weer open probeerde te maken. Ik legde ze weer terug op mijn schoot en voelde de energie er door heen stromen.
Het advies van de docente was om zonder met iemand te praten naar je kamer te gaan en jezelf open te blijven stellen voordat je gaat slapen. Laat dingen naar je toe komen en sta open om te ontvangen. Na de meditatie ben ik gelijk naar bed gegaan. Ik had ook totaal de behoefte niet om met iemand te praten, ik wilde alleen maar met mijzelf zijn en open staan voor (… mijn onderbewustzijn/ het universum?). Ik voelde een open en positieve mind en voelde mij misschien wel met iets verbonden. Ik keek uit naar de nacht, want elke nacht droom ik de gekste dingen, dus ik wist zeker dat het nu niet anders zou zijn. Wat gaat de nacht mij brengen na deze meditatie?
Ik droomde dat ik op de Dalenshof was en met pap en mam voor de receptie stond. Er kwam een stoet langs gereden, voorop reed een man met een David Brown tractor, daarachter volgden auto’s. De man op de tractor begon uit het niets te slippen en belandde met een plons in de sloot. Alle auto’s achter hem gingen vol op de rem, sommigen botsten tegen elkaar, anderen konden net op tijd stoppen. Pap, mam en ik schrokken maar we zagen al snel dat iedereen ongedeerd uitstapte. Ik zag dat de mensen vooral met zichzelf bezig waren, kijken of ze lichamelijk oké waren en of de auto nog heel was.
Ineens herinnerde ik mij de man op de tractor die in de sloot was gegleden, hij was immers de oorzaak van de hele kettingbotsing! Pap en mam zeiden dat ze geen tractor gezien hadden maar ik begon te rennen, zo hard had ik nog nooit gerend. Ik sprong de sloot over en zag de David Brown met z’n kont uit het water steken en luchtbubbels naar boven komen. Even dacht ik dat ik te laat was, maar toen kwam er een man bovendrijven. In de eerste instantie leek hij bewusteloos, totdat hij zacht zijn ogen open deed. Ik observeerde hem eerst, wilde zeker weten dat hij niet in paniek was en mij mee onderwater zou trekken. De man was echter rustig dus ik klampte mij vast aan graspalmen, ging half de sloot in en riep dat hij mijn hand vast moest pakken. Dit deed hij en ik kon hem de kant op trekken. Vervolgens knoopte ik wat touwen aan de tractor zodat deze niet verder kon zinken en knoopte ik deze touwen aan haringen die zich op miraculeuze wijze in de wei bevonden.
Ik nam de man in mijn armen en begon hem heen en weer te wiegen. Het was koud dus we kropen dicht tegen elkaar aan. Hij bedankte mij voor het redden van zijn leven. Verderop in de straat stonden meerdere ambulances. Ik begon te roepen voor hulp, voor mijn ouders of het ambulance personeel, maar niemand die ons zag.
We kropen dichter tegen elkaar aan. Ik zei hem dat het wel goed zou komen, want ik zou gemist worden en ze zouden mij gaan zoeken. Ik raakte aan de praat met de man die nog steeds in mijn armen lag te bibberen van de kou en na een tijdje praten kwam er een hartstochtelijke zoen. Niet veel later werden we gevonden en werd de man in de ambulance geladen. Overladen met complimenten kwam ik terug op de Dalenshof.
Toen de man onderweg was naar het ziekenhuis kreeg ik een appje van de moeder van de man. Dankbaar voor de redding en met de woorden: “Dit is goed voor hem geweest. Hij was vastgeroest in zijn leven maar hopelijk komt door dit de rebel weer een beetje in hem naar boven. Jij gaat goed voor hem zijn.”
Later zocht ik de man op in het ziekenhuis. We werden verliefd, kregen een relatie en we hadden het heel fijn samen.
Flash forward naar een tijd later. Ik stond samen met hem in een keuken. Iemand was aan het bemiddelen, we hadden ruzie. Hij zei dat hij ontzettend gek op mij was, maar ik was te gesloten, gaf mijzelf niet bloot en hij was moe van de hele tijd proberen mijn muren af te breken. We stonden op een kruispunt. Ga ik hier aan werken of gaan we uit elkaar? Toen werd ik wakker…
Geef me de tijd om te redden wie ik ben
Dagen vertragen tot ze stoppen en stilstaan
Geef me de tijd om mezelf terug te vinden
Ik maak alles goed met wat er overblijft
– Holiday in Spain – Blof & Counting Crows.
Alma Feliz 
Plaats een reactie