Alma Feliz

Het is nog maar een paar dagen geleden dat de cursus is afgerond maar het voelt al veel verder weg omdat ik ondertussen alweer zoveel gedaan heb en zoveel kilometers heb gereden. 

De laatste keer dat ik schreef zat ik in Ronda en zou ik de volgende dag ‘El Caminito del Rey’ gaan lopen. Vol goede moed stapte ik ’s morgens in mijn auto op weg naar de ingang van het wandelpad. Onderweg merkte ik al dat het erg hard begon te waaien en donkere wolken kwamen de vallei binnen gevallen. Dat voorspelde niet veel goeds. Eenmaal bij de ingang aangekomen schrok ik mij een hoedje. Het was zó enorm druk, het is lang geleden dat ik zo veel mensen bij elkaar had gezien. Ik kreeg er de kriebels van. Al die mensen op één paadje wat maar 1 meter breed is en maar één richting op gaat? Dat wordt geheid file lopen. Ik begon een plek te zoeken om mijn auto te parkeren maar in de verre omtrek was er geen plekje te vinden waar ik de RAV neer zou kunnen zetten. M’n buik begon steeds verder te verkrampen en toen het vervolgens ook nog eens ging regenen was de keuze snel gemaakt. GET OUT OF HERE! 

Ik heb het adres in getypt van het hostel in Antequera waar ik zou overnachten en ben weer verder gaan rijden. Bijna lachend reed ik alle mensen voorbij. ‘Veel plezier met wandelen en mij vooral niet bellen!’ Vervolgens kwam ik aan de andere kant van de berg en begon het zonnetje door te breken. Mooier kan het toch haast niet zijn?

In de auto bedacht ik mij dat in de buurt van Antequera er vast wel een ander mooi wandelpad of wandelgebied zou zijn. Na aankomst ben ik het stadje wat gaan verkennen en wat research gaan doen. Ik kwam er achter dat Antequera aan de voet ligt van de bergketen ‘El Torcal’. De plaatjes en uitleg op het internet zagen er veelbelovend uit, het gaf mooie wandelroutes aan die maar op 20 minuten rijden zijn vanaf hier én in dit gebied zijn er steenbokken te vinden als je geluk hebt. Hoe vet! Een steenbok op zoek naar haar mede steenbokken. De volgende ochtend ben ik al vroeg in de auto gesprongen. Dat niet kunnen parkeren en file lopen gaat mij niet nog een keer gebeuren… Ik kwam aan bij de kiosk welke nog gesloten was, maar je mocht het park al wel betreden. Na m’n ontbijtje in de bergen te hebben genuttigd besloot ik meteen te gaan lopen. Ik was alleen, er was helemaal niemand in de buurt te bekennen. Wat heerlijk, die stilte, die rust. Dit is waar ik naar op zoek was en natuurlijk naar de steenbokken. Ik ben het pad gaan lopen en de paaltjes gaan volgen, tot ik wel heel erg veel moest gaan klimmen en mij bedacht dat ik al even geen paaltje meer tegen was gekomen (classic me). Wat ik wel veel tegenkwam? Steenbok keutels… Ik besloot toch nog iets verder te gaan, m’n zintuigen stonden op scherp. Ze moeten hier gewoon zijn, ik voel het en… ik RUIK ze! Mijn ogen speurden de vallei af en ja hoor, daar zag ik de eerste horens boven de bosjes uit steken! YES, gevonden! Once again proven that the early bird catches the worm. Ik zag steeds meer en meer koppies te voorschijn komen en toen ik goed keek kwam er een hele kudde tevoorschijn. Wow, dit is zo gaaf! Ik heb staan genieten daar in de bergen, vond het zo mooi om ze daar te zien bewegen, klimmen en klauteren. Na ze een tijdje geobserveerd te hebben kwam ik terug het pad op en heb ik de wandeling afgemaakt. Net op tijd, want op de terugweg kwamen de eerste wandelaars mij alweer tegemoet. 

Ik heb mijn weg vervolgd en reed terug naar de kust, op zoek naar een camping in het gebied van Cabo de Gata omdat ik had gehoord dat hier mooie duikstekken zijn. Na een paar uur rijden en het bezoeken van meerdere campings vond ik een camping aan zee waar ik neer kon strijken. Het waaide weer erg hard, maar ik zou hoe dan ook de tent neer gaan zetten en hier vannacht gaan slapen. Met geen mogelijkheid was er een haring in de droge grond te krijgen dus met veel duikersknopen heb ik mijn tent vast kunnen zetten met scheerlijnen tussen palen en aan zuignappen die ik aan de auto vast kon maken (thanks pap!). Ik had gehoopt dat deze camping mijn uitvalsbasis zou kunnen zijn voor de komende dagen en dat ik hier wat tijd zou kunnen pakken om wat dingen op een rijtje te zetten, maar mijn gevoel zei al dat dit hem niet ging worden. Waar ging ik dan wel een plek vinden en de rust krijgen om dit te doen? Ik wist het even niet meer en was ook moe. Moe van de cursus en alle ervaringen, moe van het alleen op reis zijn en moe van mijn eigen gedachten. Waarom weet je nog zoveel niet, waarom ben je er nog steeds niet uit wat je wilt en waarom heb je nog zo veel meer vragen dan antwoorden?

In de nacht heb ik enorm slecht geslapen. Ik waaide bijna mijn tent uit en bleef maar malen. Ga ik hier echt duiken ook al heb ik hier helemaal geen zin in? De zee is wild, het waait super hard en er is slecht weer voorspeld. Ik ben research gaan doen en heb zo veel mogelijk duik foto’s, filmpjes en websites opgezocht. Ik zag precies hetzelfde onderwaterleven wat ik in Ibiza afgelopen september ook had gezien, toen wist ik genoeg. De volgende ochtend werd ik na een paar uurtjes slapen wakker en besloot ik verder te gaan, de tent weer in te ruimen en op pad, op zoek naar de zon. Ik draaide de weg op om te vertrekken en de eerste regendruppels kwamen uit de lucht gevallen. Wat een geluk weer! 

Ik ben richting het noorden gaan rijden, gewoon de weg op gaan en kijk maar waar je uitkomt. Even de instellingen ‘snel -en tolwegen’ vermijden aangezet, langs de kust opgereden en dwars door de bergen heen gekomen. Na een tijdje begon ik wat meer helder te worden. Ik heb er eigenlijk wel zin in om weer naar huis te gaan… Ik had al contact gehad met een vriendinnetje die nu in Barcelona zit dus ik appte haar met de vraag of het goed was dat ik een dezer dagen bij haar op bezoek kwam. De deur staat open! Wat een fijn gevoel is dat. Vervolgens zocht ik een plek waar ik kon overnachten en kwam ik uit in Dénia, een dikke 400 kilometer onder Barcelona. Bij aankomst begon de zon weer te schijnen en ben ik een lange wandeling gaan maken over het strand. Het voelde goed, lekker de benen strekken, je gedachten los laten en die zeelucht even goed inademen. Vanmorgen werd ik wakker met verschillende ideeën in mijn hoofd die ik gelijk ben gaan opschrijven en onderzoeken. Bijzonder om te zien, hoe wanneer je iets los laat de energie weer begint te stromen. Het voelt goed om mijn weg naar huis te maken. Het ging even niet zo lekker, maar dat is ook oké. Het is prima dat je soms meer vragen hebt dan antwoorden en ik ben er inmiddels wel achter dat je echt niet alles alleen hoeft te doen. Je mag best mensen om hulp gaan vragen en ik weet dat deze mensen er thuis zullen zijn. Maar eerst nog even genieten in Barcelona. Mocht ik geen blog meer schrijven, dan wil ik jullie allemaal bedanken voor het lezen van mijn verhalen, de lieve reacties en appjes, steun en warme woorden. Dat heeft mij echt ontzettend goed gedaan. Tot snel! 

House got too crowded clothes got too tight

And I don’t know just where I’m going tonight

Out where the sky’s been cleared by a good hard rain

There’s somebody callin’ my secret name

I’m going down to Lucky Town

Going down to Lucky Town

I wanna lose these blues I’ve found

Down in Lucky Town

…

Well here’s to your good looks baby now here’s to my health

Here’s to the loaded places that we take ourselves

When it comes to luck you make your own

Tonight I got dirt on my hands but I’m building me a new home

Lucky Town – Bruce Springsteen