Sinds ik vanuit Zuid Spanje besloot om naar huis te gaan rijden is alles in een stroomversnelling gegaan. Eerder schreef ik dat ik in Denia, net onder Barcelona, op een ochtend wakker werd met wat ideeën die ik ben gaan uitzoeken en opschrijven.
Ik werd wakker en had een hele heldere gedachte, ik wil iets met mensen en dieren gaan doen. Wat mij tot dit besef heeft doen komen? Op de heen weg in Spanje heb ik zoals eerder geschreven overnacht bij een paarden manege. Tijdens de rondleiding belandde ik met de eigenaar, zijn vader en een vriend van hen in de wei tussen een kudde merries. In die wei werd ik constant gevolgd door één paard, ze wilde mij niet met rust laten. Ik werd er een beetje onrustig van en vroeg op een gegeven moment aan de mannen: ‘Wat wil zij toch van mij?’. Ze begonnen te lachen: ‘Ze wil jou gewoon wat aandacht en liefde geven’. Als een ander paard bij mij in de buurt wilde komen stond zij dat niet toe en elke stap die ik zette, stapte zij met mij mee. Vanaf het moment dat ik de wei in kwam tot het moment dat ik eruit stapte. Elke keer wanneer we stil stonden kreeg ik haar neus tegen m’n arm aan, als ik haar ging aaien was het ook gelijk goed. Ik vond dit een bijzondere ervaring en deelde dit met iemand. Die drukte mij even met de neus op de feiten: ‘Dat paard wilde jou iets laten zien, ze wilde jou liefde geven en je laten zien dat je goed genoeg bent.’ Gedurende de yoga cursus heb ik dit steeds in mijn achterhoofd gehouden. Ik heb met onze honden namelijk ook al vaak gemerkt dat ze zo gevoelig en zacht zijn en ontzettend goed kunnen aanvoelen hoe iemand op een bepaald moment in zijn vel zit. In Denia begon ik te zoeken naar een cursus coaching voor mensen en honden, want hoe mooi zou het zijn als ik zoiets met Lytske kan gaan doen?
Bij de tweede website was het al bingo. Ik werd ontzettend warm van de beschrijving van de cursus die ik had gevonden: Systemisch en energetisch werken met honden, coachen met de hond als spiegel. Dit lijkt mij een mooie verdieping op waar ik de laatste weken mee bezig ben geweest tijdens de yoga cursus. Dan nu de vraag waar deze cursus gegeven wordt… Met een half dichtgeknepen oog drukte ik op de contact pagina. Locatie: Nijmegen. Joh, dat is een thuiswedstrijd voor mij! Oké, 1-0. Nu ben ik benieuwd wanneer deze cursus gaat plaatsvinden. Overmorgen is er een informatie bijeenkomst via zoom en de cursus start aanstaande maandag 7 maart… Hoe veel hints heb je nog nodig Lucienne? Na de zoommeeting die ik vanuit Spanje heb bijgewoond werd ik enthousiast van de coach en de cursus en na een nachtje er (niet) over slapen heb ik mij de volgende dag ingeschreven voor de cursus.
Ik heb twee super gezellige dagen in Barcelona gehad en vertrok op woensdag weer om mijn weg richting huis te maken. Het voelde goed en wat ook erg fijn is: ik heb weer een doel voor ogen! Voor mijzelf had ik al bedacht dat ik rondom Dijon (FR) een stop zou maken om te overnachten en ik vond onderweg een accommodatie in Beaune. Een half uur voordat ik daar aan zou komen klapte de vijfde versnelling van de RAV eruit. Oepssss, maar deze had ik al wel aan zien komen. Gelukkig rijdt de RAV in zijn 4 ook gewoon prima en als je de cruise control aanzet en de muziek wat harder zet hoor je ook niet dat je in een iets te lage versnelling rijdt… In Beaune werd ik om 4 uur ’s nachts wakker en begin ik te woelen. Je kunt je hier in bed nog 10x gaan omdraaien en naar het plafond blijven staren maar je kunt ook gewoon de auto pakken en gaan rijden. Zo geschiedde en rond 13.00 uur kwam ik aan in Beneden Leeuwen, in z’n 4, met een olie lek, maar veilig thuis! Diezelfde avond had ik een kennismakingsbijeenkomst via zoom voor de cursus en mijn gevoel werd alleen maar bevestigd. Dit gaat helemaal goed komen, dit past! Er gaat als het goed is een roulatie schema komen met wie wanneer de hond mee mag nemen, maar ik mocht in ieder geval starten met Lytske op de eerste dag. Wat heeft ze het goed gedaan! Ze was erg relaxed en ook zo lief naar andere mensen toe. Ze begon gelijk al met het troosten van een vrouw die emotioneel werd en met mij een knuffel geven toen ik aan de beurt was om een zegje te doen. We hebben daarnaast buiten een aantal oefeningen gedaan en ook daar deed ze het erg goed. Ik vond het zo mooi om te zien hoe, ondanks dat ze nog relatief jong is, ze op de eerste dag al zo sterk begon en voelde mij enorm trots. Lytske uit ons eigen nestje aanhouden is de beste keuze die ik had kunnen maken.
Daarnaast is nog een idee waar ik al een tijdje mee liep. Ik zou wel erg graag in een ‘Tiny House’ wonen. Een huis alleen kopen behoort in deze tijden nu eenmaal niet echt tot de mogelijkheden en het mooie aan een Tiny House is dat je ook veel buiten aan het leven bent, wat ik eigenlijk heel graag doe. Na een diner- overleg met pap en mam waarin er werd gezegd dat ik welkom ben in de Dalenstraat om daar een huisje neer te zetten als we wat goede afspraken maken werd ik nog enthousiaster. Nu gaat het proces beginnen om te kijken of we überhaupt vergunningen kunnen krijgen en waar deze precies zou mogen staan, maar ik heb al wel een plek in mijn hoofd. Een plek met een fantastisch uitzicht en waar ik toch mijn privacy kan hebben. Hopelijk kan het allemaal gerealiseerd worden en kan ik over een tijd mijzelf blije eigenaar noemen van een Tiny House in de Dalenstraat.
Verder heb ik ook besloten weer terug te komen bij de Dalenshof. Sinds ik vorig jaar zomer aangaf dat ik eruit wilde stappen zodat ik in iets nieuws kon stappen heb ik met pap en mam een aantal veranderingen doorgebracht. Het pension is nu niet meer het gehele jaar open (alleen tijdens de vakanties m.u.v. de kerstvakantie) en we nemen even geen nieuwe klanten meer aan m.u.v. van de Golden Retriever. Daarnaast zijn we afgelopen oktober al meteen gestopt met de dagopvang. Deze veranderingen geven enorm veel rust. Waar ik vooral tegen aanliep bij de Dalenshof is dat het 365 dagen per jaar, 24/7 werk was. Ik was ook slecht in afspraken maken waardoor ik erg veel op de boerderij was. Als ik ergens naartoe wilde dan voelde ik mij vaak alleen al schuldig om dit te vragen aan pap en mam, terwijl dit helemaal niet nodig is. Zij nemen het met liefde van mij over. Maar goed, als je vindt dat je constant bij de boerderij moet blijven dan wordt het ook een beetje eenzaam. Je gaat jezelf leuke dingen ontnemen, of in ieder geval, niet ‘te veel er van doen’ want anders moet je elke keer vervanging regelen. Door alle veranderingen, afstand te nemen en het loslaten kan ik nu ook weer terug komen en voelt het goed om terug te komen. Het biedt mij daarnaast voldoende vrijheid om naast het werken nog de cursus te volgen en mijzelf verder door te blijven ontwikkelen. Tijdens de cursus in Spanje heb ik al een enorme ontwikkeling doorgemaakt en de cursus in Nederland gaat mij alleen nog maar verder helpen, want je gaat deze cursus niet alleen als coach volgen maar ook als coachee. Er valt nog genoeg te leren en ik heb besloten het pad wat ik nu aan het bewandelen ben met jullie te blijven delen. Het is fijn om te schrijven en wellicht kan ik op een bepaalde manier ook inspireren. Ik heb echt het gevoel dat ik nu helemaal goed zit. Waar ik afgelopen oud en nieuw nog in huilen uit kon barsten omdat ik geen idee had wat dit jaar mij ging brengen en mij dit enorm beangstigde denk ik nu: ‘Kom maar op met dit dertigste levensjaar want ik heb er enorm veel zin in!’
There’s no dollar sign on a piece of mind, this I’ve come to know
So if you agree have a drink with me, raise your glasses for a toast.
– Zac Brown Band
Alma Feliz 
Plaats een reactie