Zenuwen, iedereen heeft er wel eens last van. Als je bijvoorbeeld op weg bent naar een sollicitatie gesprek of als je een belangrijke presentatie moet gaan doen. Zodra ik nieuwe dingen ga doen komt er bij mij altijd iets naar boven. Dit kan in een lichte vorm zijn zoals een gevoelige buik maar het kan ook heel extreem zijn. Als ik heel erg zenuwachtig word kan ik letterlijk overgeven van de spanningen. Mijn darmen slaan op hol, mijn lichaam gaat in volle ‘aan modus’ en staat dan in een spagaat: fight or flight? Wat ga je doen? Het liefste zou ik vaak heel erg hard weg rennen, maar ik doe het niet. En dat is het moment dat ik merk dat mijn lichaam compleet in de war is. Wat wil je nou? Rennen of blijven? Hollen of vechten?
Ik merkte het nu weer. Ik zit in een fase waar veel nieuwe dingen gebeuren en dat vind ik spannend. Soms komen ze tegelijk samen en dan voelt het alsof het allemaal een beetje veel wordt. Dan gaat mijn buik zich helemaal samen trekken en krijg ik geen hap door mijn keel. Geen honger, dus niet goed eten en het kacheltje niet voldoende laten branden. Dat kan erg vermoeiend zijn voor je lichaam.
Gisteren was ik er klaar mee. Ik heb onlangs een boek gelezen: ‘Dan ga ik nu maar eens lekker van mezelf zitten houden’. Het boek gaat over een vrouw die na het verbreken van haar relatie paniek aanvallen krijgt en haar angst constant aan het wegduwen is. Op een gegeven moment gaat ze de confrontatie met zichzelf aan en zo ook met haar angst. Ze gaat op de bank liggen en gaat tegen haar angst praten, vragen stellen. Dat ik heb ik ook bij mijzelf gedaan.
Ik ben gaan staan, met twee voeten op de grond, eens diep ingeademd en mijzelf afgevraagd: ‘Waar ben je nu zo bang voor?’ “Wat is er allemaal aan de hand?” Ik merkte dat ik wat terug aan het vallen was in oude patronen van de afgelopen jaren en dat ik weer een beetje aan het afdwalen was van mijzelf. Een vriendin vroeg mij of ik nog wel aan yoga deed waarop ik mij besefte dat ik dit sinds de cursus inderdaad bijna niet gedaan heb. Ik vergeet weer naar mijzelf te luisteren en vergeet dan wel eens te denken: ik ben sterk, mijn lichaam is sterk, mijn geest is sterk en mijn oud zeer heb ik aan gewerkt. Natuurlijk is het logisch dat bij een ommezwaai in je leven niet alles gelijk goed gaat en dat hoeft ook helemaal niet. Het is helemaal oké om soms zenuwachtig te zijn, dat is gezond, het houdt je scherp, maar het is lichamelijk niet gezond als het de overhand gaat nemen. Iedereen heeft wel eens momenten dat je wel of niet goed in je vel zit. Soms heb je dagen dat je het liefste de hele dag lekker veilig onder een dekentje op de bank Netflix blijft kijken en soms heb je dagen dat je de hele wereld wil zien en aan kunt. Dat is helemaal oké, dat mag er allemaal zijn. Maak het jezelf niet zo moeilijk want het komt allemaal goed. Soms is kleine overwinningen boeken ook heel goed. Dat je geen zin hebt om de was helemaal weg te werken maar het in ieder geval even uit de droger hebt gehaald. Dat je geen zin hebt om je hele huis te poetsen maar wel even de stofzuiger pakt en de vloer gaat stofzuigen. Dat het super spannend is dat je niet weet wat de toekomst je gaat brengen, maar dat je dan toch die kleine stap neemt om iets nieuws te doen. En ja, dan kost het je misschien wat meer energie dan een ander, maar we zijn niet allemaal gelijk. We doen dingen op onze manier. Soms ga je met enorme sprongen vooruit en soms val je even een klein stukje terug. Dat hoeft niet slecht te zijn, zolang jij het je maar beseft en denkt: dit hoeft niet meer, dit ben ik niet meer en dit kan en ga ik anders doen. Maar doe het stapje voor stapje, je hoeft niet gelijk een hele marathon te lopen. En blijf vooral naar jezelf luisteren, want jij hebt het antwoord. Nadat ik weer bij mijzelf had ‘ingecheckt’ werd ik weer helemaal rustig. Even die voetjes op de grond en rustig ademen kan wonderen doen.
We’ll make a plan.
Well if you can’t make it stay hard, stay hungry, stay alive, if you can
And meet me in a dream of this hard land
This Hard Land – Bruce Springsteen
Alma Feliz 
Plaats een reactie