De herfst is weer aangebroken. Dit is niet bepaald mijn favoriete seizoen. De zomer maakt plaats voor regen en (harde) wind en hoewel we tot nu toe nog hele mooie dagen hebben gehad merk ik toch dat de soms nu aanwezige herfstwind ook voor mij al wat onrust met zich meebrengt. De herfst is een seizoen van loslaten en de winter is een seizoen om meer te gaan reflecteren en naar binnen te keren. Dat naar binnen keren is iets waar ik, met grote dank aan mijn opleiding, de afgelopen maanden al flink mee bezig ben geweest.
Vorige week vroeg een klant mij toevallig nog hoe het nu ging met de opleiding. Ik zei hem dat ik zo ontzettend dankbaar ben voor deze opleiding en ook voor de kleine groep die wij hebben tijdens de lesdagen. Je leert elkaar steeds iets beter kennen, dit geeft veiligheid en zorgt ervoor dat je tijdens de fysieke dagen toch net weer even iets dieper kan gaan dan dat je normaal zou kunnen doen. Maar het betekent dus ook dat je elke 4 weken, elke keer weer een klein nieuw stukje van jezelf mag tegen komen die je nog niet kende. Of een stukje waarvan je dacht dat je het al had ‘aangeraakt’ en al mee bezig was geweest maar toch blijkbaar niet diep genoeg want je komt het nu toch weer tegen. Waar ik tegen aan liep is dat ik soms de tijd niet pakte om hier mee aan de slag te gaan. Dan ga ik na zo’n lesdag gewoon maar weer door in het ‘hoofd’ leven zonder bewust stil te staan bij wat er tijdens lesdagen nu daadwerkelijk naar voren is gekomen. Ik merk ook dat mensen zich niet altijd realiseren wat zo’n opleiding allemaal teweegbrengt. Mijn klant moest lachen toen ik dit antwoord gaf, ‘dit is nu precies de reden waarom ik het vroeg.’
Want dat is het mooie van deze opleiding, het is niet alleen ‘leren hoe te coachen’ maar je staat zelf zo vaak in de coachee rol. Soms heb ik het dan echt even nodig om helemaal alleen te zijn, even mijn gedachten orderen. Zo heb ik onlangs de kampeerbus gepakt en ben ik nog 2 dagen met Lystke op pad geweest. Even heerlijk samen de natuur in, flinke stukken wandelen, lekker in je lijf gaan zitten en ondertussen genieten van Lytske die vrolijk achter blaadjes aanschiet en waar ik zie dat ook zij zichzelf blijft doorontwikkelen. Haar eigen ‘angsten’ overwinnen onder aanmoediging van mij door bijvoorbeeld toch steeds net even ietsje verder het water in te stappen dan dat ze normaal doet.
Het is echt een enorm mooi leerproces waarin je jezelf tegen blijft komen, waarin je blijft groeien, waarin je soms stukjes mag afbreken om ze daarna weer opnieuw op te kunnen bouwen maar waarin stukjes van het muurtje waar ik 29 jaar aan heb gebouwd elke keer weer langzaam aan naar beneden komen. Ik merk dat ik veel meer open verbindingen aan kan gaan met mensen waar echt enorme interessante gesprekken uit voort komen. En af toe komt er dan toch weer een stukje onzekerheid naar boven. Vooral nu ik met mijn casussen aan de gang mag gaan komt er soms ineens een klein meisje in mij naar boven die vraagt: ‘Weet je zeker dat je dit allemaal wel kunt en dat je het allemaal wel goed doet?’ De kunst wordt dan om dat kleine meisje bij de hand te pakken, haar mee te nemen en te zeggen: ‘Ja, ik kan dit, kom maar eens kijken, dan zal ik het je laten zien.’
The past is never the past. It’s always the present. And you better reckon with it in your life and in your daily experience, or it will get you. It will get you really bad.
Bruce Springsteen
Alma Feliz 
Plaats een reactie