De herfst stond in het teken van los laten. Los laten wat jou niet meer dient, wie jou niet meer dient, situaties, patronen, gedragingen. Het voelde voor mij als een tijd van rommel maken, een tijd waarin chaos ontstond, waar de menige tranen gevallen zijn maar waarin loslaten naast de chaos ook heel fijn heeft gevoeld. Nu maakt de herfst plaats voor de winter. Donkere dagen, vandaag is het officieel winter en de kortste dag van het jaar. In donkere dagen is het lekker om veilig in je huisje te zitten, je terug te trekken voor de houtkachel en naar binnen te keren. Verdiepen, verstillen, vergeven. Reflecteren op je wat allemaal doet en gedaan hebt. Hoe voelt dit voor mij? Waar sta ik nu? Voelt de richting die ik op ga nog goed? Ik keek vandaag in mijn agenda en realiseerde mij ineens dat het ‘al’ 21 december is. We staan aan de vooravond van het jaar 2023. Mijn opleiding loopt langzaamaan ten einde. Het is tijd om weer vooruit te kijken. Wat ga je hierna doen? Hoe ga je de dingen aanvliegen die nu op jouw pad komen? Ben je er klaar voor om straks weer op eigen benen te staan als de opleiding voorbij is? Heel spannend, want ik ben nooit iemand geweest van het ver vooruit plannen of dingen vast leggen. Vandaag zat ik in de auto en een lied stopte de trein van gedachten in mijn hoofd. ‘Je bent steeds bezig met vooruit kijken maar give yourself a break en kijk vandaag eens achteruit. Kijk eens naar het pad wat jij afgelopen jaar gelopen hebt.’
Oudejaarsavond 2021-2022. Ik hoor het mijn vader nog zeggen. ‘Gelukkig nieuwjaar, ik ben benieuwd wat dit jaar jou gaat brengen.’ Ik had de neiging om in tranen uit te barsten. Ik heb echt geen flauw idee wat ik ga doen en ik ben zo bang. 15 januari, met dikke tranen afscheid genomen van de Dalenshof. Nu knip ik mijzelf los, nog banger voor al het onbekende van wat er komen gaat. 17 januari, de paniek laten zakken van het feit dat de cursus Yoga Docente in Nederland niet doorging en een nieuwe cursus geboekt in Marbella. Vanaf toen begon ik weer een beetje hoop te krijgen. Ik had een doel om naar toe te werken en een leuke autorit voor de boeg. Als ik nu terug kijk is februari voor mij het begin geweest van een heel nieuw pad. Een pad die onderweg af en toe best wel eenzaam is (geweest), ondanks de hulp van een aantal mensen, maar vooral een waar ik mijzelf helemaal in heb gevonden. Vanaf het moment dat ik met dat paard in Spanje in de wei stond en dat ik mij realiseerde, ‘iemand probeert mij hier iets te vertellen.’ Ik geloof niet meer in toevalligheden. Ik ben niet ‘toevallig’ op die boerderij terecht gekomen. Om vervolgens ‘toevallig’ de opleiding tegen te komen die ik nu aan het doen ben. Een opleiding die ‘toevallig’ met je hond is, ‘toevallig’ in Nijmegen (een opleiding ver weg had ik hoogstwaarschijnlijk weg geklikt) en die ‘toevallig’ de volgende maandag startte, net op het moment dat ik dacht, ‘wat moet ik nu gaan doen?’ Mijn reis naar Spanje is wat dat betreft zo bijzonder geweest. Ik heb de dames waarmee ik de cursus in Spanje gevolgd heb vandaag dan ook een berichtje gestuurd waarin ik heb gezegd dat ik dankbaar ben. Dat ik dit avontuur met hen ben aan mogen gaan en dat ze een veilige haven hebben gevormd waarin ik mijzelf al meer heb durven laten zien en mij open heb gesteld voor dingen die ik daarvoor veelal heb weggewuifd. Zij zijn de veilige haven geweest voor een nieuwe start. Ik zeg het steeds vaker, als je mij een aantal jaar geleden had verteld wat ik op dit moment allemaal aan het doen ben had ik je vierkant uitgelachen. Dan had ik je niet geloofd. Ik ben nog nooit zo ver in mijn persoonlijke ontwikkelproces geweest. Elke keer weer een onbekend stukje van jezelf mogen aanraken. Blokkades oplossen, oude trauma’s verwerken, je gevoel op zoeken en je emoties uiten. Ik denk dat ik nog nooit zoveel tranen heb gelaten in een jaar. Maar volgens de jongen, de mol, de vos en het paard: ‘Tranen vallen nooit zonder reden en zij zijn je kracht, niet je zwakte.’ Door de druk van mijzelf om vooruit te kijken vergat ik even terug te kijken. Maar vandaag kijk ik terug, vol trots op het proces van het afgelopen jaar. Ik ga met een heel ander gevoel 2023 in, misschien wel als een heel anders mens. Proostend op een nieuw jaar vol mogelijkheden, een waar ontzettend veel kansen liggen. Als dat mij allemaal even te veel wordt mag ik dus ook weer even stil gaan staan, mij omdraaien en terug kijken op wat je allemaal al gedaan hebt. Op naar een geweldig nieuw jaar.
Here’s a story ‘bout the ears that never listened
Here’s a riddle of the fire in a heart
Here’s a song about the hands that took Goliath for a dance
‘Bout being brave enough to stand up to the man
‘Bout when you’re feeling way too small to make a difference
But still shouting to the monsters in the dark
‘Bout a girl with little braids
That turned the world to a parade
And here’s a song about doing anything it takes
And though I trembled in the cold blue night
Knowing I’m alone this time
And then I looked up into the giant’s eyes
And I found my strength inside
Now I’m Goliath
I’m standing on the head of a giant
And I won’t be silent until you hear me
Yeah, I’m Goliath
I’m standing on the head of a giant
I’ll start a riot until you hear me
Here’s a story about the power of the broken
Here’s a riddle ‘bout the rebel in your heart
Here’s a story about the tick that beat the giant with a trick
‘Bout when you told me to do everything I can
- Goliath – Smith & Tell
Alma Feliz 
Plaats een reactie