Alma Feliz

Schrijvend vanuit een restaurantje, zongebruind, voldaan na een heerlijk dagje yoga, surf en strand hangen. Reflecterend op de week of eigenlijk de tijd die ik achter mij laat, onder het genot van een piña colada en een fles spa rood. Ik weet niet eens waar ik ga beginnen want ik voelde mij de laatste tijd soms een beetje als zo’n jongleur die alle balletjes hooghoudt maar er niet nog een bij moet hebben anders gaat alles vallen. 

De opleiding, de pups, het huisje, de eerste stappen naar werken in de coachingswereld, het in je hoofd bezig zijn met je eigen bedrijfje willen starten ondanks dat er nog niks op papier staat en tussendoor de Dalenshof die er dan bij open is. Plus dan wat er allemaal op energetisch niveau allemaal gaande is dan nog daar gelaten. Ik kon hier niet echt een weg in vinden en dat was voor mij ontzettend vermoeiend. Het niet hebben van een echt eigen plekje om je helemaal even lekker op te laden (ondanks dat je in de schuur prima zit) werkt dan ook niet echt mee. Elke dag MOET (dat woord gaat bij mij al niet zo lekker) de houtkachel aan om het te verwarmen en deels van de tijd stond de hele ruimte blauw omdat de wind dan vol op de kachel stond. Maar dit wordt geen klaag schrift, misschien alleen een bewustwording naar anderen waarom ‘iemand zoals ik’ ook gewoon moe kan en mag zijn. Want je hoort soms dan: “Waar ben jij dan zo moe van, wat heb je allemaal gedaan dan?”, “Moe? Je hebt geen eens kinderen dus je weet niet wat het is om moe te zijn”. ‘Moe? Je bent 30, je zou de hele wereld moeten kunnen dragen.” “IK BEN PAS MOE”. Oké, dat mag en natuurlijk is er altijd wel iemand die het zwaarder heeft of zich in een andere situatie begeeft maar zeggen dat iemand niet moe mag zijn is eigenlijk tegen iemand zeggen dat je het gevoel van die persoon niet accepteert want in jouw beleving kan dat helemaal niet. Dus moet je het maar gaan onderdrukken want dat gevoel mag er niet zijn. Weet je hoe vermoeiend dat is? 😉 Laat mensen in hun eigen waarde en in hun eigen lichaam voelen. Zij kennen die toch het beste? Wie ben jij om te oordelen dat iemand zich niet op een bepaalde manier mag of kan voelen?

De eerste dagen van mijn vakantie stonden ook echt in het teken van bijtanken. Ik had een campertje gehuurd op Lanzarote en had bedacht dat ik het hele eiland rond zou crossen, elke dag een nieuw strand en nieuwe dingen te doen en te zien. Mijn eerste dag begon al met kei harde regen, alsof ik gedwongen werd op z’n minst even rustig op te starten. Dat heb ik ook gedaan, lekker rustig een filmpje gekeken in de camper met mijn eigen gemaakte ontbijtje. De dagen erna ging ik wel op pad en heb ik ook een mooie duik gemaakt maar ik leek mijn draai op een bepaalde manier niet te vinden. Veel onrust in mijn lijf en dan komt er soms ook een stukje verdriet naar boven. Want ondanks dat ik graag alleen op vakantie wilde naar een Spaans land komt er toch weer bij het alleen reizen een stukje eenzaamheid kijken. En bij die eenzaamheid zijn dan weer vragen. ‘Waarom lukt het mij niet om iemand tegen te komen?’ ‘Waarom moet ik nog steeds alleen zijn?’. Ik heb toen even een hulplijntje uitgezet die mij enorm geholpen heeft. Laat Nederland even in Nederland, op Lanzarote ben JIJ zelf. IK ben hier, wat wil IK? Ik kreeg een mooie (energie) oefening die ik op het strand kon doen. Een keer voor de avond en ik mocht hem in de ochtend nog een keer iets anders over doen. Ik zat op mijn hurken in het zand en stond net te kijken naar de oefening toen ik dacht, het is wel klaar nu. Op hetzelfde moment komen vanaf het strand twee hondjes naar mij toe gerend en komen heel blij dwars door mijn tekening in het zand heen met mij spelen. Als een boodschap: ‘Het is tijd om te spelen’. Ik moet lachen, eigenlijk is dit precies wat ik op dit moment nodig had. Toch weer die hondjes die net op het goede moment iets komen brengen. Coincidence? I think not. Het is net alsof er een last van mijn schouders is gevallen, ik droeg een steen in m’n buik mee die ik even weg heb mogen gooien. Meteen wat lekkere surflessen en yoga opgepakt en misschien ga ik van de week nog even een extra duikje meepakken, maar vooral doen waar ik zelf zin in heb. Er zijn een aantal stukjes van mijzelf opgeborreld die ik weer aan mag gaan kijken, maar dat stuur ik vast vooruit naar Nederland. Daar ga ik weer mee aan de slag als ik terug ben. It’s a never ending story, maar zo blijf je doorontwikkelen. Voor nu ga ik vooral nog even genieten van de warmte, de zon, de zee, een goed boek en de leuke mensen die ik onderweg tegenkom. 

De rust kan in Nederland dan hopelijk worden voortgezet. Mijn opleiding is inmiddels succesvol afgerond en het is tijd om mooie dingen te gaan doen en opzetten. De eerste workshop is al gegeven, de volgende 2 staan al op de planning en de eerste retraite in juni is al volgeboekt. Dus dan in oktober nog maar een! Paso por paso (stap voor stap) op mijn eigen tempo, in rust. Maar toch hoop ik binnenkort wel de naam, website en visitekaartjes naar buiten te mogen brengen…

You can hide ‘neath your covers and study your pain
Make crosses from your lovers, throw roses in the rain
Waste your summer praying in vain
For a savior to rise from these streets
Well now I’m no hero, that’s understood
All the redemption I can offer, girl
Is beneath this dirty hood
With a chance to make it good somehow
Hey, what else can we do now?
Except roll down the window
And let the wind blow back your hair
Well, the night’s busting open
These two lanes will take us anywhere
We got one last chance to make it real
To trade in these wings on some wheels
Climb in back, heaven’s waiting down on the tracks
Oh-oh, come take my hand
We’re riding out tonight to case the promised land
Oh-oh, Thunder Road
Oh, Thunder Road, oh, Thunder Road
Lying out there like a killer in the sun
Hey, I know it’s late, we can make it if we run
Oh-oh, Thunder Road
Sit tight, take hold
Thunder Road
Well, I got this guitar
And I learned how to make it talk
And my car’s out back
If you’re ready to take that long walk
From your front porch to my front seat
The door’s open but the ride ain’t free
And I know you’re lonely for words that I ain’t spoken
Tonight we’ll be free, all the promises’ll be broken
There were ghosts in the eyes
Of all the boys you sent away
They haunt this dusty beach road
On the skeleton frames of burned out Chevrolets
They scream your name at night in the street
Your graduation gown lies in rags at their feet
And in the lonely cool before dawn
You hear their engines roaring on
When you get to the porch
They’re gone on the wind
So Mary, climb in
It’s a town full of losers
I’m pulling out of here to win

Bruce Springsteen – Thunder Road