Alma Feliz

Het is deze maand exact 10 jaar gelden dat ik op het vliegtuig stapte, het grote avontuur tegemoet. Een doodsbang meisje van 21 jaar dat van Panama naar Mexico wilde reizen en hier 6 maanden de tijd voor had uitgetrokken. Op het vliegveld stond ik over te geven van de spanning en eenmaal in Panama aangekomen voelde ik mij behoorlijk beroerd. ‘Waar was ik in hemelsnaam aan begonnen?’.

De plaats Bocas del Toro stond niet hoog op mijn reislijstje want het stond vooral bekend als party place. ‘Pff, daar kom ik niet voor, ik blijf hooguit een paar dagen en trek daarna weer door’, dacht ik nog, niet wetende dat deze plek, naast Nederland, voor de komende jaren mijn thuisbasis zou zijn.

10 jaar is een lange tijd. Het is (net iets minder dan) één derde van mijn leven en deze tijd blijft daarmee een rode draad door mijn leven spelen. Bocas was de plek waar ik mij voor het eerst écht los weekte van mijn familie om te kijken wie ik was zonder hen. Ik voelde mijzelf altijd en overal klein en jong en hoewel ik daar ook nog steeds jong was kon ik daar veel meer op eigen benen staan. Ik was daar niet ‘de dochter van’/’het zusje van’/’dat meisje van die honden’. Daar was ik Luciënne, of eigenlijk Lucy en ondanks dat ik niet wist wie dat was voelde dat ook goed. Als ik foto’s terugkijk van die tijd zie ik dat ik straal. Vooral de eerste jaren daar was ik zo gelukkig. Zonder veel zorgen enorm aan het genieten van het leven. Jong en onbezonnen. Met name de eerste keer dat ik terugkwam in Nederland na 8 maanden Panama liep ik met mijn ziel onder mijn arm. We waren eigenlijk nog maar net de Dalenshof gestart maar het enige wat ik wilde en waar ik aan kon denken was teruggaan naar mijn heerlijke leventje daar. Ik heb daar de liefde leren kennen voor duiken en voor het werken met mensen. Samen met ze een leuke tijd beleven en mensen helpen over hun angst heen te komen voor het water. Ik kreeg daar mijn eerste relatie en hoewel ik geen flauw idee had wat dat inhield of hoe het werkte genoot ik er enorm van om liefde te geven en te ontvangen. Toch begon het na een paar jaar te knagen. ‘Wat dit echt wat ik wilde?’, ‘Is dit mijn toekomst?’, ‘Wil ik echt emigreren?’, ‘Stel dat er kinderen komen, wil ik dan dat ze hier opgroeien?’. Ik had mijn Panamese ID al geregeld, was op papier al mijn eigen bedrijf begonnen wat mede nodig was voor mijn Panamese papieren. Na veel nadenken namen mijn toenmalige partner en ik een gezamenlijk besluit en kozen we beiden voor onszelf en ik daarbij dus voor Nederland. Hij wilde ook niet emigreren wat ik hem niet kwalijk nam en ondanks dat we nog steeds gek op elkaar waren gingen we beiden onze eigen weg. Met een gebroken hart kwam ik terug en het heeft heel erg lang geduurd voordat het een beetje begon te helen. Een aantal maanden nadat ik terug was stond COVID-19 op de stoep en werd ik, net als de rest van de wereld, helemaal op mijzelf gezet, geïsoleerd van anderen en kon het proces van aan mijzelf werken pas echt gaan beginnen.

Door veel praten, opstellingen, yoga, selfcare en ademwerk mochten oude trauma’s geheeld worden, pijn verzacht en al mijn emoties mochten een plek krijgen.

Ik ben zó dankbaar voor de tijd die in Panama heb beleefd en kijk er met een warm gevoel op terug. 10 jaar geleden nam ik mijn eerste stapjes op weg naar het leren kennen van mijzelf. Het blijft een ongoing process waarbij ik geloof dat je nooit helemaal echt klaar bent. Maar stap voor stap kom je wel steeds dichter bij jezelf en dat is voor mijn gevoel zo veel waard.

Naast deze ode aan Panama uiteraard ook een ode aan mijn familie en vrienden, de oude en nieuwe, die mij door dit hele proces altijd gesteund hebben. You know who you are.