Alma Feliz

Een paar weken geleden schreef ik een klein stukje op Instagram over alleen geboren twee -en/of -meerlingen. Ik merk dat dit proces mij veel gedaan heeft en mij enorm veel gebracht heeft. Zittend bij een strandtentje in Indonesië met een kopje verse gemberthee kreeg ik ineens het fijne gevoel dat het tijd was weer in de pen te klimmen en om mijn verhaal hierover te delen.

Februari vorig jaar diende zich een moment aan tijdens mijn vervolgcursus opstellingen waar ik mijn eigen vraagstuk in mocht brengen. Op dat moment liep ik heel erg tegen het thema eenzaamheid aan. Het voelde als een rode draad door mijn leven. Ondanks mijn lieve vrienden en familie voelde ik mij vaak enorm eenzaam en had ik het gevoel dat ik iets miste. Daar konden zelfs Lytske en Prutsje niet tegen op boksen hoewel zij het af en toe wel een stukje dragelijker konden maken. Toch bleef er iets knagen in die onderlaag. Waarom voel ik mij vaak zo eenzaam? Waar komt dit vandaan? Ik kreeg het zelf maar niet te pakken.

Na een tijdje stagneerde de opstelling. Ik wilde heel graag verder maar dat ging niet, er was op dit moment genoeg uitgekomen zo leek het. Op dat moment gaf de opstelling mij niet de voldoening die ik hoopte er uit te halen. Omdat het onderdeel van een cursus was bespraken we de opstelling na. Nadat ik had aangegeven dat alles gedeeld mocht worden zei iemand: ‘De pijn die jij aangaf altijd in je buik te hebben gevoeld zie ik niet als een pijn maar als een andere entiteit.’ Ik antwoordde haar: ‘Grappig dat je dat zegt want ik denk al langere tijd dat als ik niet van een tweeling zou zijn ik een alleengeboren tweeling zou zijn.’

Ik herkende zoveel van dit fenomeen en weet nog dat ik tijdens een opstelling waar ik bij was diep geraakt was door iemand anders haar stuk over alleengeboren tweelingen. Op dat moment was ik in de veronderstelling dat dit kwam omdat ik zelf van een tweeling ben en de diepte van de band mij zo raakte.

Vervolgens kwam de vraag: ‘En wat nou als je niet met z’n tweeën was maar met z’n drieën?’ Deze vraag sneed recht door mijn ziel heen en ik raakte enorm geëmotioneerd. Wat dit het antwoord dat ik zocht? Bij thuiskomst heb ik gelijk een aantal boeken besteld en veel informatie hierover online opgezocht. Veel dingen waren zo herkenbaar en er vielen veel puzzelstukjes op z’n plek. Hierna kwam er een korte fase van verdriet. Ik was er al vrij snel achtergekomen dat het een (tweeling)zusje was. Hierbij kwam er ook vragen naar boven: ‘Waarom ben je niet gebleven?’, ‘Het was zo fijn geweest als je in mijn leven was geweest, dat ik niet als enige meisje mij staande had hoeven te houden opgroeiende tussen alleen maar jongens.’

In augustus 2023 ben ik mijn vrouwenlijn gaan opschonen. Hier is zij, zonder dat ik het nog doorhad, tevoorschijn gekomen om mij te ondersteunen in dit pittige proces waar veel verdriet en (oude) pijn vrij kwam.

Twee maanden nadat ik er achter kwam van een drieling te zijn geweest ging ik naar een opstellingsdag voor alleengeboren twee -en/of meerlingen waar ‘toevallig’ nog een plekje vrij was voor een vraag inbrenger. Het was zo fijn om deze dag aan te gaan met een groep waar zo veel herkenning bij elkaar lag. Ik merkte tijdens mijn vraag dat een deel van de zwaarte al weg was. Wel lag er nog schuldgevoel en verdriet, dat schuldgevoel wat ik altijd bij me droeg bleek niet van mij te zijn maar bij haar te horen. Ik was ook vooral erg nieuwsgierig om haar te ontmoeten tijdens de opstelling. Haar naam was Sophie, zo noemde ik mijzelf wel eens als mensen weer eens mijn naam verkeerd uitspraken of niet konden verstaan. Dan zei ik na 2 of 3x: ‘Zeg maar Sophie’. Tijdens die dag kwam ik er achter dat jezelf anders noemen of heel graag een andere naam willen dan dat jij hebt (waar ik ook last van had) ook een van de ‘symptomen’ kan zijn. Na mijn opstelling keek ik de ruimte rond en viel mijn blik op een beeld waar 7 personen stonden afgebeeld. Dit beeld heb ik tijdens voorgaande keren dat ik op die locatie was ook gezien en ik weet nog dat ik toen dacht: ‘Goh, wat jammer dat er 7 personen zijn afgebeeld en niet 6 (mijn gezin van herkomst) anders had ik hem misschien wel meegenomen.’ Nu bleef mijn blik maar naar dit beeld gaan en voelde ik: ‘Deze gaat met mij mee naar huis want vanaf nu zijn we voor mij voor altijd met 7.’ Dit beeld heeft een mooi plekje in mijn woonkamer gekregen.

Een tijd geleden las ik mijn dromendagboek terug. Heel af en toe schrijf ik hier ‘s ochtends dromen op waarvan ik de betekenis nog niet begrijp en waarvan ik voel: ‘Hier mag ik nog iets mee.’ In januari 2024 schreef ik dat ik had gedroomd dat ik in de spiegel keek en dat ik een tweelingzus had die contact met mij probeerde te zoeken maar dat ik dat heel erg spannend vond. Februari 2024 was de opstelling waar naar voren kwam dat ik een tweelingzus had… Het mooie is dat ik mij die droom helemaal niet meer kon herinneren tot het moment dat ik hem laatst weer terug las. Toen begreep ik hem natuurlijk gelijk.

Nu, bijna een jaar later, merk ik dat ik mede door dit proces heel anders in het leven sta. De eenzaamheid is er niet meer. Soms nodig ik mijn zusje uit om ergens mee naartoe te reizen en andere momenten voel ik haar aanwezigheid. Hierdoor voel ik mij gesterkt en weet ik dat ik niet alleen ben. Zij is niet mee gekomen naar dit aardse leven zodat ze er op een andere manier voor mij kon zijn (en misschien ik ook wel voor haar).

Inmiddels ben ik nog maar twee dagen op Indonesië. Normaal vind ik dit altijd de moeilijkste dagen, het alleen opstarten en je weg weer vinden in een vreemd land, met een vreemde taal en vreemde valuta. Nu voel ik het grootste gedeelte van de tijd veel kalmte en rust. Ik ben niet meer alleen maar voor altijd samen.

I’ll see you in my dreams 
When all our summers have come to an end
I’ll see you in my dreams 
We’ll meet and live and laugh again
I’ll see you in my dreams 
Yeah, up around the river bend
For death is not the end
And I’ll see you in my dreams

– Bruce Springsteen