Alma Feliz

Hoe Freediven mij in verbinding bracht met een vorig leven. 

Inmiddels heb ik het eiland Lembongan verlaten en ben ik mijn reis vervolgd. De Freedive cursus sloot ik af met een duik in Manta Bay, een plek waar manta roggen komen om te voeden. Hier kwam al mijn training samen en mocht ik met een vol hart dit avontuur hier afsluiten. Het voelt rond en het is tijd voor de volgende plek. Wat was het mooi en wat heb ik veel geleerd. Van de eerste dag in de zee waar ik zeeziek werd en niet al te veel duiken kon maken naar elke dag weer een stukje dieper, een stukje verder en wat langer onder water blijven.

Maar Freediven gaat niet alleen over zo diep mogelijk duiken of wie het langst zijn of haar adem in kan houden. Freediven gaat over je lichaam, hier naar luisteren, je grenzen opzoeken en binnen die grenzen proberen je grens weer een klein beetje te verleggen. Het draait om luisteren naar wat je gevoel jou vertelt, om mindful zijn, om je hoofd leeg te maken en je alleen te focussen op jezelf en jouw reis naar beneden. Alle ruis om je heen mag worden afgesloten. Daarnaast draait het om verbinden, met jezelf en met je buddy. Freediven doe je niet alleen, maar samen. Het rekenen op elkaar en vertrouwen dat jouw buddy je goed in de gaten houdt en goed genoeg kan lezen in het extreme geval dat er iets niet helemaal goed gaat en er dan is om jou te ondersteunen. Het gaat om ontmoeten, jezelf en een ander en je weer onderdompelen en mogen aansluiten in een nieuwe community. 

Wat deze cursus extra bijzonder maakte was dat ik een reis mocht maken door voorgaande levens met één voorgaand leven in het bijzonder die eruit sprong. 

Gedurende de freedive sessies kwam ik er al snel achter dat het leek alsof ik niet genoeg lucht kon halen aan de oppervlakte. Ik kon de fase waarin je moest relaxen wel doorstaan maar echt goed inademen lukte tot aan mijn middenrif en niet verder. Het voelde alsof iets mij blokkeerde, alsof er iets om mijn borst heen zat wat strak werd getrokken elke keer als ik een iets diepere inademing wilde doen. Bepaalde momenten kon ik er doorheen breken maar het was vaak aanwezig. Ik snapte het niet, ik heb jaren gewerkt als duikinstructrice en ik ben altijd enorm aangetrokken tot de zee. Ondanks dat ik er respect voor heb, voel ik geen angst naar de zee. Toch leek het alsof deze blokkade iets met angst te maken had. Al vroeg in de cursus toen ik daar beneden was en aan het einde van de lijn onder water zweefde bekroop mij het gevoel dat ik in een voorgaand leven een keer verdronken was. Ik raakte niet in paniek maar ik voelde het in mijn lijf. Er voelt iets ‘anders’. Heel even lag er de twijfel om contact op te nemen met mijn hulplijnen in Nederland maar al snel voelde ik, dit is iets wat ik zelf mag doen, hier op dit eiland en ik mag het ook hier laten. Via via kwam ik aan een telefoonnummer van een local die reiki deed. Nadat ik contact met haar had opgenomen maakten we een afspraak voor de volgende dag. In mijn kamer aangekomen vroeg ze of ik iets wilde delen over de reden waarom ik deze afspraak had gemaakt. Ik zei dat ik veel onrust en iets van angst in mijn lijf voelde en dat ik het gevoel had alsof iets mij tegenhield en dat dit iets met het verleden te maken had. Wat dit dan was kon ik mijn vinger niet op leggen. Ik heb haar dan ook niet verteld dat ik een vermoeden had dat ik in een vorig leven was verdronken en wilde zo open mogelijk de sessie in gaan zonder al te veel ‘woorden vuil te maken’ voorafgaand aan de sessie. Een uur lang heb ik daar gelegen en in contact met deze vrouw zag ik allerlei korte filmpjes voorbij komen. Ik zag grote watervallen, ik zag een marinier die afscheid nam van zijn vrouw, ik zag een man in een tanktop in de jungle en later diezelfde man met een kindje op een schommel. Er zijn nog veel meer beelden en kleuren voorbij gekomen maar deze beelden bleven mij het meest bij. Toen de sessie voorbij was vroeg de vrouw hoe het was voor mij en wat ik gezien had. Ik begon over het water en ze vroeg aan mij of ik ook kliffen had gezien. Deze had ik zelf niet gezien naast de andere beelden. Vervolgens vroeg ze mij of ze, ondanks dat ze dit bijna nooit doet, mocht delen wat ze gezien had omdat ze het gevoel had dat dit mij kon helpen.

“We gaan een stukje terug de tijd in en komen uit in Schotland. Hier woont een vrouw, lang donkerbruin haar, helemaal alleen op de rand van de kliffen. Ze is afgesloten van de gemeenschap en haar familie omdat ze ziek is. Het lijkt op een longprobleem. Vanwege angst voor besmetting heeft zij geen contact met de buitenwereld. Ze is een medicijnvrouw, sterk verbonden met de natuur maar ondanks dat kan ze geen remedie vinden voor haar longziekte en ook andere doktoren en medicijnmensen zijn niet geslaagd in het vinden van een medicijn of remedie. Door de afsluiting van de gemeenschap en familie voelt ze zich erg eenzaam. De ziekte maakt haar ook bang want ze kan vaak niet goed genoeg adem halen. Om zichzelf te bevrijden van haar eenzaamheid en angst besluit ze op een dag van de kliffen af te springen. De zee roept haar. Eenmaal in de zee beland verdrinkt ze maar het is geen pijnlijke of enge dood. Voor haar is dit de ultieme vrijheid, het één worden met de zee en zich verbonden voelen met een groter geheel dan zichzelf. Ze voelt zich niet meer alleen.”

Nadat dit besproken was vielen er een aantal puzzelstukjes op zijn plek. Het niet goed kunnen ademhalen aan het oppervlakte, het gevoel dat er ergens angst zat, de eenzaamheid die in dat leven ervaren is en in dit leven weer terug is gekomen en mijn diepe connectie met de zee. Ik kreeg het advies om diezelfde dag nog naar de zee te gaan en er mee te gaan spelen, mijzelf te bevrijden en te zeggen: ‘Dat wat in het verleden gebeurt is mag in het verleden blijven. Ik hoef geen angst meer te hebben en ik ben vrij.’

De dag na de reiki mocht ik een laatste coachingsessie gaan doen in Freediven. Zodra ik het water in sprong voelde ik nog een kleine beklemming maar ik leek er door heen te breken met mijn adem. De eerste duik die ik naar beneden maakte voelde zo bevrijdend. Ik zweefde onder water aan het einde van het touw met een grote glimlach om mijn mond. Ik voelde hoe ik ergens doorheen brak en hoe ongelooflijk relaxed ik was daar onder water. Alsof ik daar voor altijd kon blijven, verbonden met mijzelf en met de zee. 

So somebody ran out, left somebody’s heart in a mess. Well if you’re looking for love. Honey, I’m tougher than the rest.

• Bruce Springsteen